?

Log in

Its gotta be me

Therapie 101

Wie had ooit gedacht dat deze dag zou komen.. Magickfairy.. meesteres in het wegduwen en negeren van gevoelens, nu gebroken en verslagen.. huilend op de bank.
Zo zien mijn dagen er de afgelopen week uit, huilen, denken, huilen, proberen, piekeren, huilen, overgeven, huilen, willen maar niet kunnen.
Het is moeilijk, zo ongelooflijk moeilijk!

Ik weet wat mijn breekpunten zijn, ik ken de situaties maar ik kan ze niet vast pakken. Ze komen tegelijk en heel de dag door, maar ik kan geen overzicht krijgen. Denemarken.. mijn gevoel, mijn geluk, mijn avontuur. Afgepakt, gebroken, misbruikt en mishandeld. De lidtekens zijn onzichtbaar maar nog lang niet genezen.
Ik hoor de man me nog dagelijks uitschelden voor koe, trut, dom, stom, debiel, traag.. Ik voel zijn vuist nog op mijn bovenarm, ik voel de druk van zijn duwen in mijn rug en ik zie de haat en ruik de alcohol nog steeds overal.

Ik hoor de kinderen uit groep 5, 6 en 7 nog steeds dikkerd roepen, ik voel de klappen in mijn gezicht en als een film zie ik mezelf door de gangetjes langs de muren naar school lopen. Wetend dat ook vandaag niet anders zal zijn.
Ik mis de leugens en mijn fantasie wereld die mij beschermde, de beelden dat alles anders was. 

Ik haat mezelf dat ik op stage ben gegaan zonder afscheid te hebben genomen van mijn oma, die 2 dagen voor mijn vertrek overleed.
Toen was het misschien het beste om te doen, maar dat is het al lang niet meer. Ik haat alles wat er dat jaar gebeurde, de stage in Frankrijk, de taal, de mensen, het feit dat ik er niet was om het enige lichtpuntje wat er ooit in mijn leven was te redden.. Ik kon niet vechten voor de JOEK, een instelling die mijn redding was, die me gemaakt heeft en waar ik zielsveel van hield. 
Ik was er niet toen het ten onder ging door slechte beslissingen en mensen met een te grote mond!

Datzelfde jaar stierf mijn opa, mijn vader.. de toen enige man in mijn leven. Mijn veilige haven, mijn valnet.. De meest fantastische man die de wereld ooit gekend heeft. Euthanasie.. daar koos hij voor. Hij was klaar, klaar met de pijn, het lijden, klaar met het leven. Ik begrijp het en accepteer het, maar tot op de dag van vandaag kan ik er niet mee omgaan. Ik ben hem verloren, hij is er niet meer.
Zijn grinnik, zijn lach, zijn gekke trekjes.. Nooit hoor ik die scootmobiel meer, nooit heb ik hartkloppingen meer, want ik zit niet meer bij hem in de auto.. Hij is echt weg.. en ik mis hem meer dan ooit.

Ik haat mijn vader, serieus.. ik haat hem echt!
Dat hij er niet voor me is, dat hij er nooit geweest is. Ik haat dat ik nog steeds naar hem verlang, dat ik wil dat hij me vastpakt en zegt dat het goed komt. Het doet me pijn, zo ongelooflijk veel pijn.
Ik weet niet hoe het is om een familie te zijn, ik ken dat niet. Ik ken mijn moeder en hoe zwaar ze het heeft gehad met mij. Ik weet niet hoe een relatie werkt, ik klooi maar wat aan. Het lijkt goed te gaan, maar soms ben ik bang. Verdien ik deze mooie jongen, met een gouden hart. Verdient hij het om met mij.. een onzekere angsthaas met panische momenten samen te moeten wonen?
Ik wou dat ik wist wat ik moest doen om zeker te weten dat het goed komt, maar dat weet ik niet! Ik weet helemaal niets nu.

En hier zit ik dan, huilend op de bank, proberend om orde in mijn hoofd te krijgen. Maar alles flitst door elkaar heen, Denemarken, vrienden, opa, mama, oma, papa, liefde, verdriet, pesten, werk, geld, huis, hond, konijn, auto, gezondheid, baby, trouwen.. een cirkel waar geen einde aan komt. 
Ik kan het niet aan, dat weet ik! 
Schrijven zegt mijn psycholoog, maar hoe kan ik schrijven als ik geen begin kan vinden. Het vliegt van hak op tak net zoals mijn gedachten, flitsen, kleine momentopnames van situaties die bijna onherleefbaar zijn. Want ik voel het, steeds opnieuw, ik maak het mee, tot geur en smaak toe en het doet pijn.. het doet zoveel pijn.

Comments