?

Log in

May. 7th, 2011

Its gotta be me

Therapie 101.2

Sinds woensdag word ik ziek, niet constant maar af en toe begin ik met braken. Geen idee waarom.
Meestal ren ik 3 keer naar de wc en dan is het klaar, behalve vandaag. Vanaf een uur of 13.00 ben ik al aan het aanmodderen.
Ik ben duizelig en weet me geen raad met mezelf.
Mijn vriend is in Dusseldorf en ik wil mijn moeder niet lastig vallen. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd en kan toch niets doen.

Het feit dat ik na een volle week me nog geen haar beter voel, baard me zorgen. Nog steeds heb ik erg veel moeite met me te focussen op een ding. Het lukt me niet.
Chagrijnig ben ik ook, ook met vlagen.. Spike kan me tot waanzin drijven met zijn achtervolgingen en hij bedoeld het zo goed.
Hij wil bij me zijn, me troosten als ik huil, maar ik kan het af en toe niet hebben.
De warmte doet me ook al geen goed, het is gewoon te veel.

Ik zou zo graag willen dat ik wat vordering zou merken, dat ik me zou kunnen neerleggen bij sommige situaties.
Maar vooralsnog is dit niet het geval.
Het lijkt wel alsof er steeds meer bij komt. Gedachten over de JOEK overheersen vandaag. Ik mis het en draag het shirt al 2 dagen achter elkaar.

Ik heb nog een lange weg te gaan, dat is een ding wat zeker is!

May. 5th, 2011

Its gotta be me

Therapie 101

Wie had ooit gedacht dat deze dag zou komen.. Magickfairy.. meesteres in het wegduwen en negeren van gevoelens, nu gebroken en verslagen.. huilend op de bank.
Zo zien mijn dagen er de afgelopen week uit, huilen, denken, huilen, proberen, piekeren, huilen, overgeven, huilen, willen maar niet kunnen.
Het is moeilijk, zo ongelooflijk moeilijk!

Ik weet wat mijn breekpunten zijn, ik ken de situaties maar ik kan ze niet vast pakken. Ze komen tegelijk en heel de dag door, maar ik kan geen overzicht krijgen. Denemarken.. mijn gevoel, mijn geluk, mijn avontuur. Afgepakt, gebroken, misbruikt en mishandeld. De lidtekens zijn onzichtbaar maar nog lang niet genezen.
Ik hoor de man me nog dagelijks uitschelden voor koe, trut, dom, stom, debiel, traag.. Ik voel zijn vuist nog op mijn bovenarm, ik voel de druk van zijn duwen in mijn rug en ik zie de haat en ruik de alcohol nog steeds overal.

Ik hoor de kinderen uit groep 5, 6 en 7 nog steeds dikkerd roepen, ik voel de klappen in mijn gezicht en als een film zie ik mezelf door de gangetjes langs de muren naar school lopen. Wetend dat ook vandaag niet anders zal zijn.
Ik mis de leugens en mijn fantasie wereld die mij beschermde, de beelden dat alles anders was. 

Ik haat mezelf dat ik op stage ben gegaan zonder afscheid te hebben genomen van mijn oma, die 2 dagen voor mijn vertrek overleed.
Toen was het misschien het beste om te doen, maar dat is het al lang niet meer. Ik haat alles wat er dat jaar gebeurde, de stage in Frankrijk, de taal, de mensen, het feit dat ik er niet was om het enige lichtpuntje wat er ooit in mijn leven was te redden.. Ik kon niet vechten voor de JOEK, een instelling die mijn redding was, die me gemaakt heeft en waar ik zielsveel van hield. 
Ik was er niet toen het ten onder ging door slechte beslissingen en mensen met een te grote mond!

Datzelfde jaar stierf mijn opa, mijn vader.. de toen enige man in mijn leven. Mijn veilige haven, mijn valnet.. De meest fantastische man die de wereld ooit gekend heeft. Euthanasie.. daar koos hij voor. Hij was klaar, klaar met de pijn, het lijden, klaar met het leven. Ik begrijp het en accepteer het, maar tot op de dag van vandaag kan ik er niet mee omgaan. Ik ben hem verloren, hij is er niet meer.
Zijn grinnik, zijn lach, zijn gekke trekjes.. Nooit hoor ik die scootmobiel meer, nooit heb ik hartkloppingen meer, want ik zit niet meer bij hem in de auto.. Hij is echt weg.. en ik mis hem meer dan ooit.

Ik haat mijn vader, serieus.. ik haat hem echt!
Dat hij er niet voor me is, dat hij er nooit geweest is. Ik haat dat ik nog steeds naar hem verlang, dat ik wil dat hij me vastpakt en zegt dat het goed komt. Het doet me pijn, zo ongelooflijk veel pijn.
Ik weet niet hoe het is om een familie te zijn, ik ken dat niet. Ik ken mijn moeder en hoe zwaar ze het heeft gehad met mij. Ik weet niet hoe een relatie werkt, ik klooi maar wat aan. Het lijkt goed te gaan, maar soms ben ik bang. Verdien ik deze mooie jongen, met een gouden hart. Verdient hij het om met mij.. een onzekere angsthaas met panische momenten samen te moeten wonen?
Ik wou dat ik wist wat ik moest doen om zeker te weten dat het goed komt, maar dat weet ik niet! Ik weet helemaal niets nu.

En hier zit ik dan, huilend op de bank, proberend om orde in mijn hoofd te krijgen. Maar alles flitst door elkaar heen, Denemarken, vrienden, opa, mama, oma, papa, liefde, verdriet, pesten, werk, geld, huis, hond, konijn, auto, gezondheid, baby, trouwen.. een cirkel waar geen einde aan komt. 
Ik kan het niet aan, dat weet ik! 
Schrijven zegt mijn psycholoog, maar hoe kan ik schrijven als ik geen begin kan vinden. Het vliegt van hak op tak net zoals mijn gedachten, flitsen, kleine momentopnames van situaties die bijna onherleefbaar zijn. Want ik voel het, steeds opnieuw, ik maak het mee, tot geur en smaak toe en het doet pijn.. het doet zoveel pijn.

Apr. 22nd, 2011

Its gotta be me

Het spannende leven van...

 Een jaar geleden was mijn huidige situatie nog een droom.
Hoewel ik op dat moment een relatie had (ook via internet) wist ik van dag 1 dat het niet de man zou zijn waar ik mee ging samenwonen en oud worden.

Mijn gevoel werd bevestigd toen ik na maanden tobben eindelijk een baan kreeg en hij (omdat hij in Groningen woonde) begon te miepen omdat ik dan misschien niet ieder weekend kon komen.
Ik gebruikte deze ruzie om een einde aan de relatie te maken en ben heel erg blij dat ik het gedaan heb.

K. was een vreselijk mannetje eigenlijk. Kinderachtig als hij zijn zin niet kreeg en verschrikkelijk moeilijk op alle gebieden.
Ik vergeet nooit meer dat hij de heerlijke ossenhaas van mijn moeder te rood vond (I like it bloody) en de zijne eerst omwisselde met de mijne.. want die zou minder rood zijn.. tsss echt niet.

Daarna loopt hij naar de keuken en gooit het zo de afvalbak in.. woedend was ik!

In Juni ontmoette ik W. Ook via internet en al snel spraken we af. Hij had nog een vriendin en hoewel ik eigenlijk niet die kant in wilde gaan, was hij wel te interessant om zomaar te laten gaan.
Ik werd verliefd en de drama die het met zich mee bracht trok me nog meer zijn kant in.

Hoewel ik het nooit verwacht had, verbrak hij in September, nadat ik hem een ultimatum gegeven had zijn relatie en vanaf Oktober 2010 zijn we een stelletje.
In Maart zijn we samen gaan wonen, we kregen snel een huisje, hij een baan en ik een nieuwe baan.
We zijn gelukkig samen, met hond, vis en inmiddels 2 konijnen.

Het is altijd mijn droom geweest.. dat samen hokken, nestelen en niet meer alleen zijn.
Liefde heeft nooit veel voor me gedaan, maar nu is het flink raak ook.

Is mijn leven spannend? nee niet echt.. Maar ik ben het gelukkigste meisje ever!

Apr. 19th, 2011

Its gotta be me

beetje jammer

Tegenwoordig is het schijnbaar normaal dat je als consument verplicht bent om je geld hoe dan ook in een desbetrefeende winkel uit te geven.

Afgelopen vrijdag kocht ik bij Action 3 kledingstukken. Er is geen pas gelegenheid in de winkel, dus ervan uitgegaan dat terug brengen geen probleem was.

Is het ook niet..

Wel zit ik nu met een tegoedbon van 30 euro..
Jammer, want nu ben ik dus verplicht om voor 30 euro dingen te kopen die ik helemaal niet nodig heb.

Ik vind dat zulke dingen niet zouden mogen. Het is onterecht om mensen zo te benadelen.
Misschien lijkt het voor sommige overdreven, maar ik kan voor 30 euro een week eten en drinken.
Dus ja, ik voel me heel erg opgelicht.
Its gotta be me

misschien nu dan

Mobile post test

vorige x een heel verhaal getypt, zonder resultaat. Nou ja frustratie als resultaat.
Dus nu even iets kleins proberen.
Tags:

Apr. 16th, 2011

Its gotta be me

Writer's Block: Better than leftovers

If you had to eat the same thing for dinner every night for the next year, what would you choose?

The Dutch Frites with mayo and what we call Frikandel speciaal & Sitostick met sate saus
Its gotta be me

Mobile posting NOT WORKING

Nouhou, had ik van de week een heel bericht getypt op mijn telefoon...
Was nog best leuk geworden ook, veel tijd in gaan zitten :).
Hettie (mijn telefoon of website) um niet gepost. Jammeerrrrrr.
Net proberen terug te vinden, maar hij is natuurlijk nergens meer te bekennen.

Anyway, mijn dag begon vandaag om kwart over 8. Direct begonnen met de kippenkooi van mama om te toveren in een hok voor mijn konijn Magick.
Na het nodige schoon te hebben gemaakt, mijn kleine boef erin gezet en hij voelde zich direct thuis.
Toen ik na een half uurtje even kwam kijken, besloot hij dat hij de rest van de tuin ook even wilde zien, want hij schoon tussen mijn benen door naar buiten.
Gelukkig is mijn lieve schat zo tam, dat ik hem bijna meteen weer terug kon pakken.
Maar goed, het boefke heeft nu dus een kooi van bijna 5 meter lang en 3 breedt.. mag niet klagen dacht ik zo.

Daarna lekker met mama boodschappen gaan doen, bij de groenrijk diverse kruiden voor in mijn hoge potten gekregen EN daarna per ongeluk bij de boerenbond een vriendinnetje voor Magick gehaald.
Sparke.. een stoer vrouwtje.
Sparkle zit nu nog binnen in de oude kooi van Magick, omdat hij nog gesnipt moet worden.
Nu heb ik mooi de tijd om mijn nieuwe liefje lekker tam te maken en kan Magick nog even genieten van zijn "alleen time" in de grote ren.

Om 15u ben ik op mijn 2e baan (camping) aangekomen en ik moet nu nog tot 21u zitten.
Vind ik niet erg hoor, het is hier altijd super leuk. Vooral nu het weer wat drukker is.
Tags: , ,

Apr. 9th, 2011

Its gotta be me

Up and running

Ja, daar lig je dan, heerlijk te slapen, na een avondje borrelen met vriendlief.. Gaat om 08.00 uur zijn telefoon. Baas aan de lijn! Vriend uit bed en ikke wakker.
Nou ja wakker? De was zit iig al in de machine en nu zit ik even buiten.

Vanavond weer voor de eerste keer sinds HELE lange tijd weer een keer op stap. Stressen want ik weet niet wat ik aan moet.
Het samenwonen heeft ervoor gezorgd dat ik liever spulletjes voor in huis koop, dan kleding om uit te gaan.
En zo vaak ga ik ook niet meer uit. Spannende dates zijn er ook niet meer bij.. Settelen is wat ik wilde en wat ik heb gedaan.
Dusss.. vanmiddag mijn kast maar eens ondersteboven halen.

Maar eerst poetsen! Mama komt vanmiddag langs en het huis staat op zijn kop!